De kick van een triathlon

47b25e2a-36fe-4bb9-9c2e-f1c0cb04dd30

En dan sta je ineens in de Margriet. Volgens betrouwbare bron één van Nederlands grootste en oudste weekbladen. ‘Voor vrouwen van alle leeftijden’ zegt Wikipedia. In mijn beleving is, tot op de dag van vandaag, de Margriet een blad dat mijn tantes lazen (en misschien nog steeds lezen) toen ik jong was. Ik las liever de Viva. En later, toen ik wat meer te besteden had, de Cosmo. Mijn jongste dochter leest trouwens nu de Cosmo Girl. Het bestedingspatroon is mee geëvolueerd.

De Margriet dus. Een interview in de rubriek Happy & Healthy waarin ik vertel over over de kick van triathlon. Want dat geeft het mij nog steeds, een kick! Na mijn tweede sprint triathlon in het najaar, besloot ik ervoor te gaan. Coach Josta deed mij een mooi aanbod. Zij zou mij coachen door voor wekelijkse trainingsschema’s te zorgen, ik mocht deelnemen aan haar trainingen en we zouden toewerken naar de Ironman Olympische Afstand in Zürich in de zomer van 2019. Al snel werd het doel verlegd. Na Zürich komt Mallorca. Een halve triahtlon in het vooruitzicht vergt een serieuze aanpak!

De econmische crisis vond, en vindt, zich vooral plaats op mijn bankrekening want oh, wat kun je je verliezen in deze sport. Inschrijfgeld voor een wedsttijd loopt al gauw tegen de vijftig euro en voor een wat grotere wedstrijd al snel richting de tweehonderd euro. Dan is er nog de coaching, het trainen in een groep, de kleding (winterkleding blijkt voor rennen en fietsen toch ook wel handig), toch nog een nieuwe helm, een metertje voor op de fiets (ik weet nu wat RPM is dus dan wil ik dat wel bijhouden). En dan doe je een bikefit. Als absolute beginner kocht ik in het voorjaar een in mijn ogen prachtige racefiets. Ik vond het een wereldschokkend bedrag dat ik uitgaf, niet wetende dat sommige triathleten met gemak het drie of viervoudige uitgeven. Trots heb ik deze zomer wat tochtjes gemaakt op mijn Liz. Fietsen hebben namelijk een naam, net als auto’s. Ik moet zeggen dat ik het heel vermoeiend vond, die ritjes buiten. Ik weet het aan mijn ongetraindheid en daar zit ook best een grote kern van waarheid in. De bikefit dus. Voor de echte leken onder ons: dat is een meting van zo ongeveer alle onderdelen van je lichaam. Stukjes arm, stukjes, been, hele benen, romp, handen, totale lengte, etc wordt gemeten. Al die gegevens stopt men in een computer en daar rolt een fiets uit. met de perfecte maten! Volgens de bikefit dus, was ik redelijk in proportie. Wel erg klein, maar dat was geen nieuws. Voor mij althans. Mijn fiets mocht mee en werd ook gemeten. Helaas waren wij geen match, Liz en de computerfiets. Liz is te groot. Of ik te klein. het is maar net hoe je het bekijkt. De economische malaise duurt nog even voort, gezien het feit dat Liz inmiddels op internet in de uitverkoop is gedaan. Ik hoop dat Liz een mooi tweede thuis krijgt. En ik een passende nieuwe Liz.

7c871012-4ac7-4cdb-a12f-c9ac573ec709

Intussen kijk ik uit naar mijn trainingsweek op Lanzarote. Want ja, er is volop keuze in trainingsweken op prachtige eilanden waar de zon schijnt als wij hier dieper onder onze dekbedden duiken. Wie wil dat nu niet? Dus heb ik een volledig verzorgde week geboekt naar het trainingswalhalla voor triathleten. Zwembad voor de deur, zee in de verte, ruime asfaltwegen door de bergen en, dat stond niet in de flyer, altijd wind. Laat ik daar nu een bloedhekel aan hebben! Wind doet mij denken aan eindeloze fietsritjes naar school. Altijd wind tegen. Heen en terug. Op een tweedehands gifgroene fiets, Te groot. Toen al.  De fietskoffer (waar is de tijd dat je gewoon een kartonnen doos om je fiets deed?) is gehuurd, de paklijst en het trainingsschema kreeg ik per mail. Ik heb de bijlage nog niet geopend. Ik ben bang dat ‘relaxen’ niet in Excel past. Op mijn telefoon heb ik de weer app van Lanzarote al tevoorschijn getoverd. Warm is het zeker, dat scheelt.

Terwijl ik dit stukje tik aan de keukentafel zie ik in mijn ooghoek het aangeschafte whitebord staan. Keurig per week en per sport een schema. Wat ik welke dag moet doen, ik kan er (letterlijk) niet omheen. Ik zie, en weet, dat vandaag ik nog had moeten fietsen. Drie kwartier op de Tacx, binnen. Het is er niet van gekomen. Ik moest naar de Albert Heijn, de laatste Margrieten scoren! En daarna een blog schrijven, want er staat namelijk in een van de eerste zinnen dat ik ‘ oprichter’ ben van mijn blogjes. Dan kan ik vrouwelijk Nederland niet zonder laten zitten.

En waar is die kick dan, hoor ik je denken? Die kick van triathlon? Het kost tijd, het kost (heel veel) geld, je wordt er best heel moe van, je ‘moet’ bijna elke dag trainen. De kick komt vaak als je er niet aan denkt. Afgelopen zaterdag wilden mijn dochters mee naar de Watt bike training. Een soort spinning. Binnen knallen op een fiets. Denk type hometrainer uit de Wehkamp van vroeger. Ik waarschuwde dat er na het fietsen ook nog een duurloopje op het programma stond. Ik pakte een tas met kleding in en we fietsen in de vroege ochtend naar het sportcomplex. Drie kwartier later zag ik alleen nog maar verhitte hoofden en bezwete lichamen. We trokken onze loopkleding aan. ‘ Weten jullie het zeker?’  vroeg ik. ‘ We gaan nog drie kwartier lopen.’ We gingen op weg. In rustig tempo liepen we richting het water. De zon scheen en je hoorde alleen de hijgende ademhaling van ons groepje. De lucht was helder en blauw. Ik liep met mijn dochters samen, buiten. Ik was blij. De endorfines deden hun werk. Zo’n moment. Dat is de kick die traithlon heet. Voor mij niet alleen de wedstrijd, het neerzetten van een goede tijd. Op zaterdagmorgen met mijn dochters fietsen en rennen. Samen. Op weg naar Zürich. Op weg naar Mallorca. De reis ernaartoe is alles waard.

 

Leef Tijd

spreuk

Ik ben 48 jaar en bijna 9 maanden oud.

Soms, als ik in de spiegel kijk, voel ik mij ook zo. Rimpels, plooien, kraaienpootjes, dunner wordend haar. Stiekem ben ik dan blij dat ik geen lenzen draag en het beeld dat ik van mezelf zie altijd een beetje vaag is. En vaker dan soms, als ik naar mezelf kijk, zie ik een jonge vrouw vol levenslust. Iemand die weliswaar ouder wordt maar zich jong voelt. Misschien is jong niet het goede woord. Ik zie een vrouw die zeker is van zichzelf. Die blij is met wie ze is. Die er mag zijn van zichzelf. Dat is weleens anders geweest.

Vorige week was ik bij de signeersessie van het I’m lijfboek geschreven door Isa Hoes en Medina Schuurman.  Het boek gaat over je goed en mooi voelen na je veertigste. Op mijn lijf geschreven dacht ik meteen. Isa Hoes. Een vrouw die ik niet bewust volg, maar zo langzamerhand een bijzondere plaats in mijn leven is gaan leiden. Ik kan mij nog herinneren hoe ik als 19-jarige naar de eerste afleveringen van GTST keek met Isa (Myriam) en Antonie Kamerling (Peter). Zoals zoveel jonge meiden was ik meteen verkocht bij het zien van Antonie. Isa vond ik geweldig, zoals zij durfde te spelen. Later keek ik de films met Antonie en las in de pulpblaadjes hoe het hem en Isa verging. Totdat drie jaar na het overlijden van mijn grote liefde, ook haar grote liefde overleed. Ook zij bleef achter met twee kinderen. En haar jongste zit nu bij mijn jongste in het brugjaar van dezelfde middelbare school. Twee meisjes die opgroeien zonder vader. Ze ‘liken’  elkaar op Instagram. En hebben geen idee!

 

In de inleiding van I’m schrijft zij een stukje dat mij erg raakte omdat het zo herkenbaar is. Het gaat om de jaren dat je in een soort overlevingsstand staat. Je moet alles alleen doen: hard werken, voor de kinderen zorgen en vooral, ze beschermen tegen pijn met de wens dat ze die nooit meer zo zullen voelen. En dat overleven is aan het veranderen. Langzamerhand ben ik mezelf weer aan het toestaan meer te voelen, meer aan mezelf te denken. Door te sporten, door te ontspannen en vooral door heel veel leuke dingen te doen. Natuurlijk heb ik best nog eens stress, zeker door de week in combinatie met werk, files, eten maken, aandacht geven, etc. Maar steeds vaker durf ik het los te laten. Het huis niet perfect opgeruimd? Ach, de zon schijnt, ik ga lekker fietsen. Een slecht cijfer op school? Nou ja, de volgende keer beter lieverd.

Heeft het veranderen ook te maken met ouder worden? Ik geloof het wel. De kinderen worden ouder (en hoeven niet meer gevoerd, getild, in slaap gezongen te worden) en ik word ouder. In I’m komt een professor aan het woord die zegt “fijn ouder worden zit voor het grootste deel tussen je oren. Van het leven houden, je bestaan zo inrichten dat je je goed voelt is het grote geheim van een mooie en leuke tweede helft.”

Ik teken ervoor. Ik hou van het leven (altijd al gedaan trouwens), wil er zoveel mogelijk plezier aan beleven en met een optimistische kijk de dingen aangaan die op mijn pad komen. En ja, natuurlijk klaag ik ook nog weleens. Dat is soms ook gewoon lekker. En ja, die rimpels, het vetrolletje (ja, zelfs ik) en niet meer altijd de beste en de snelste zijn in sport vind ik best weleens jammer. Maar ik krijg er ook zoveel voor terug! In mijn werk, in de opvoeding, in mijn relaties naar andere mensen. Het lijkt alsof ouder worden je letterlijk ook wijzer maakt. Niet altijd, maar er zijn zo van die momenten…

bucketlist

Deze zomer word ik 49 jaar. Nog even en ik val in de doelgroep van goedkope trein- en tramabonnementen. Slik! Dan ben ik dus qua leeftijd een ‘oudere’. Maar wel eentje die geniet! Iemand die durft voor zichzelf te kiezen. Iemand die af en toe ‘ uit ervaring praat’ Iemand die een ‘ bucketlist’ boekje van haar kinderen cadeau krijgt. Iemand die nog elke dag nieuwe dingen wil ontdekken. En soms ook gewoon op de bank in slaap valt omdat het wel eventjes genoeg geweest is. Iemand die blij is met de vrienden die ze heeft. Ook al ziet ze die niet meer zo vaak als vroeger. En dan soms, is er dat spontane wijntje op een maandagavond na het sporten. Dat is leven. Dat is genieten. Dat is ook ouder worden. Dus 49, kom maar op! Ik kan je aan en ga van je genieten. En die lenzen ga ik gewoon nooit dragen. Dan zie ik die rimpeltjes ook gewoon wat minder goed.

Nog net 48 jaar
Blij op het strand van Lesbos

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

PS Isa en Medina: dank voor jullie heerlijke, oprechte boek. Ik heb het mezelf cadeau gegeven, heb er in gelezen en gebladerd en er zelfs al uit gekookt. Dit is ook een beetje lief zijn voor mezelf 🙂

 

 

Help, ik word oud(er)!

Mijn eerste blog! Over ouder worden, je fit en gezond blijven voelen, over sporten, over (gezond) lekker eten en over (alleenstaande) moeder zijn. Kortom: hoe doe ik het en wat leer ik er van?

48 jaar en de zomer komt eraan! Dus behalve langere dagen en meer zon betekent dat voor mij: een jaartje ouder. Midden in de zomer ben ik geboren. The summer of 69. Dat vind ik zelf nog steeds een prachtige tijd, alhoewel ik het natuurlijk van de verhalen moet hebben. Mijn kinderen (12 en 14) kijken mij meewarig aan als ik ergens mijn geboortejaar invul. ‘Dat is toch in de vorige eeuw?’ vragen ze wat bedeesd.

Ouder worden. Het is toch wel een dingetje. Aan de ene kant ben ik blij dat het mij gegund is, aan de andere kant pffff het leven vliegt steeds sneller voorbij, lijkt. En ik wil nog zoveel! Zoals dit blog schrijven. In de ‘vorige eeuw’, toen ik nog een meisje was, droomde ik ervan schrijfster te worden. Ik verslond hele series van Arendsoog en Winnetou tot en met De Kameleon en De Vijf (over vijf Engelse kinderen die spannende avonturen beleefden en altijd vruchtencake aten, wat ze ook deden).

Dit blog dus. Zo’n veertig jaar later. Inmiddels moeder van twee prachtige dochters, met een veel te vroeg overleden man (op mijn 37ste weduwe), een fijn huis, een goede baan en altijd tijd te kort. Er was een lange periode dat ik alleen maar aan het zorgen was. Twee kleine kinderen, altijd moe ’s avonds, geen tot weinig tijd voor mezelf. Tot ik ongeveer vijf jaar geleden weer begon met sporten. Eerst een hardloopcursus. En ja, binnen een half jaar kon ik 10 kilometer rennen in een uur. Daarna verslofte dat doordat ik mij met teveel overgave in een nieuwe relatie stortte. Een jaar of wat later ging ik naar de sportschool en pakte mijn oude liefde weer op: boksen. Of in dit geval heel recreatief kickboksen. Het voelde goed en na een tijdje ging ik twee keer per week naar de sportschool. Ik ging iets bewuster eten; niet te extreem want ik ben en blijf van lekker eten houden. Gek genoeg kreeg ik meer energie. Zodra ik minderde met sporten, liep ook mijn energieniveau terug. En dreigde ik in zo’n vicieuze cirkel te belanden. Ik pakte mezelf dan weer bij elkaar en ging weer sporten. Een beetje krachttraining erbij, heel af en toe. Best saai moet ik toegeven. Maar mijn lijf vond het oké. Ik besloot dat yoga er ook bij hoorde en nam een abonnement. Het was inderdaad heerlijk, maar met de sportschool, de kinderen, werk en yoga was het vaak wel teveel van het goede. Yoga zette ik op een lager pitje (je had namelijk ook een yoga app en dat werkt best redelijk).

Mijn kinderen gaan inmiddels naar de middelbare school. Ze maken langere dagen met veel huiswerk en daardoor krijg ik wat meer vrijheid. Ik besloot het hardlopen weer op te pakken. Samen met een buurvrouw en af en toe met wat buurmannen een rondje ‘ sjokken’. Want meer kun je het niet noemen. Ik kreeg de smaak te pakken en rende al snel 5 kilometer. Naast het kickboksen, de enkele keer krachttraining en een sporadisch yogalesje was dat best veel in een drukke werkweek. Toch hield ik vol. En hou ik nog steeds vol. De endorfines doen hun werk, ik kan meer (lekkere) dingen eten zolang ik er niet afgetraind uit hoef te zien. En gek genoeg gaat ook dat best vanzelf als je dat kleine rolletje gewoon over het hoofd ziet in de spiegel.

Totdat iemand uit mijn naaste omgeving opperde: waarom ga je geen triatlon doen? Je hebt er het lijf voor! Nu vond ik triatlon’s altijd al iets voor broodmagere fanatieke mannen, maar toen ik op een vakantie in Maastricht in het spektakel van de Ironman belandde, moest ik toegeven dat de sfeer in elk geval goed was met al die afgetrainde mannen en vrouwen. En wat een veerkracht en doorzettingsvermogen!

Zwemmen, fietsen, hardlopen. Fietsen had ik veel gedaan, zij het een flink aantal jaren geleden. Hardlopen gaat nu redelijk maar zwemmen…. Sinds ik mijn A en Bdiploma gehaald had ergens in mijn lagere schoolperiode heb ik niet veel meer gedaan dan in azuurblauw water ronddobberen, liefst met een drankje onder handbereik. En als ik dan al een stukje zwom, was het een schoolslag op echt oude dames niveau (hoofd boven water). Maar goed: nooit te oud om te leren zegt men toch? Dus mailde ik een triatlon coach en een paar weken later lag ik in het zwembad met een oranje badmuts op, een knellend zwembrilletje en speciaal op maat gemaakte oordoppen. Inmiddels heb ik er zes lessen opzitten en ik durf te zeggen dat ik vooruit ga!

En vandaag, op de eerste echte zomerse dag van dit jaar, heb ik een WordPress account gemaakt en schrijf ik mijn eerste blog! Trots op mezelf en van plan nog veel meer van mij te laten horen: over ouder worden, over moeder zijn van twee dochters in de puberleeftijd, over werk en wel of geen carrière, over sporten en hoever ga je daarin, over lekker (en ook wel gezond) eten zonder door te slaan, over vrienden en vriendschappen en misschien zelfs wel over de liefde. Maar vooral: hoe combineer je al die dingen zonder door te draaien en lekker in je vel te blijven zitten terwijl je elk jaar (en elke dag) weer een beetje ouder wordt. En wie weet, toch ook wel een beetje wijzer!

Tot de volgende blog!