Help, ik word oud(er)!

Mijn eerste blog! Over ouder worden, je fit en gezond blijven voelen, over sporten, over (gezond) lekker eten en over (alleenstaande) moeder zijn. Kortom: hoe doe ik het en wat leer ik er van?

48 jaar en de zomer komt eraan! Dus behalve langere dagen en meer zon betekent dat voor mij: een jaartje ouder. Midden in de zomer ben ik geboren. The summer of 69. Dat vind ik zelf nog steeds een prachtige tijd, alhoewel ik het natuurlijk van de verhalen moet hebben. Mijn kinderen (12 en 14) kijken mij meewarig aan als ik ergens mijn geboortejaar invul. ‘Dat is toch in de vorige eeuw?’ vragen ze wat bedeesd.

Ouder worden. Het is toch wel een dingetje. Aan de ene kant ben ik blij dat het mij gegund is, aan de andere kant pffff het leven vliegt steeds sneller voorbij, lijkt. En ik wil nog zoveel! Zoals dit blog schrijven. In de ‘vorige eeuw’, toen ik nog een meisje was, droomde ik ervan schrijfster te worden. Ik verslond hele series van Arendsoog en Winnetou tot en met De Kameleon en De Vijf (over vijf Engelse kinderen die spannende avonturen beleefden en altijd vruchtencake aten, wat ze ook deden).

Dit blog dus. Zo’n veertig jaar later. Inmiddels moeder van twee prachtige dochters, met een veel te vroeg overleden man (op mijn 37ste weduwe), een fijn huis, een goede baan en altijd tijd te kort. Er was een lange periode dat ik alleen maar aan het zorgen was. Twee kleine kinderen, altijd moe ’s avonds, geen tot weinig tijd voor mezelf. Tot ik ongeveer vijf jaar geleden weer begon met sporten. Eerst een hardloopcursus. En ja, binnen een half jaar kon ik 10 kilometer rennen in een uur. Daarna verslofte dat doordat ik mij met teveel overgave in een nieuwe relatie stortte. Een jaar of wat later ging ik naar de sportschool en pakte mijn oude liefde weer op: boksen. Of in dit geval heel recreatief kickboksen. Het voelde goed en na een tijdje ging ik twee keer per week naar de sportschool. Ik ging iets bewuster eten; niet te extreem want ik ben en blijf van lekker eten houden. Gek genoeg kreeg ik meer energie. Zodra ik minderde met sporten, liep ook mijn energieniveau terug. En dreigde ik in zo’n vicieuze cirkel te belanden. Ik pakte mezelf dan weer bij elkaar en ging weer sporten. Een beetje krachttraining erbij, heel af en toe. Best saai moet ik toegeven. Maar mijn lijf vond het oké. Ik besloot dat yoga er ook bij hoorde en nam een abonnement. Het was inderdaad heerlijk, maar met de sportschool, de kinderen, werk en yoga was het vaak wel teveel van het goede. Yoga zette ik op een lager pitje (je had namelijk ook een yoga app en dat werkt best redelijk).

Mijn kinderen gaan inmiddels naar de middelbare school. Ze maken langere dagen met veel huiswerk en daardoor krijg ik wat meer vrijheid. Ik besloot het hardlopen weer op te pakken. Samen met een buurvrouw en af en toe met wat buurmannen een rondje ‘ sjokken’. Want meer kun je het niet noemen. Ik kreeg de smaak te pakken en rende al snel 5 kilometer. Naast het kickboksen, de enkele keer krachttraining en een sporadisch yogalesje was dat best veel in een drukke werkweek. Toch hield ik vol. En hou ik nog steeds vol. De endorfines doen hun werk, ik kan meer (lekkere) dingen eten zolang ik er niet afgetraind uit hoef te zien. En gek genoeg gaat ook dat best vanzelf als je dat kleine rolletje gewoon over het hoofd ziet in de spiegel.

Totdat iemand uit mijn naaste omgeving opperde: waarom ga je geen triatlon doen? Je hebt er het lijf voor! Nu vond ik triatlon’s altijd al iets voor broodmagere fanatieke mannen, maar toen ik op een vakantie in Maastricht in het spektakel van de Ironman belandde, moest ik toegeven dat de sfeer in elk geval goed was met al die afgetrainde mannen en vrouwen. En wat een veerkracht en doorzettingsvermogen!

Zwemmen, fietsen, hardlopen. Fietsen had ik veel gedaan, zij het een flink aantal jaren geleden. Hardlopen gaat nu redelijk maar zwemmen…. Sinds ik mijn A en Bdiploma gehaald had ergens in mijn lagere schoolperiode heb ik niet veel meer gedaan dan in azuurblauw water ronddobberen, liefst met een drankje onder handbereik. En als ik dan al een stukje zwom, was het een schoolslag op echt oude dames niveau (hoofd boven water). Maar goed: nooit te oud om te leren zegt men toch? Dus mailde ik een triatlon coach en een paar weken later lag ik in het zwembad met een oranje badmuts op, een knellend zwembrilletje en speciaal op maat gemaakte oordoppen. Inmiddels heb ik er zes lessen opzitten en ik durf te zeggen dat ik vooruit ga!

En vandaag, op de eerste echte zomerse dag van dit jaar, heb ik een WordPress account gemaakt en schrijf ik mijn eerste blog! Trots op mezelf en van plan nog veel meer van mij te laten horen: over ouder worden, over moeder zijn van twee dochters in de puberleeftijd, over werk en wel of geen carrière, over sporten en hoever ga je daarin, over lekker (en ook wel gezond) eten zonder door te slaan, over vrienden en vriendschappen en misschien zelfs wel over de liefde. Maar vooral: hoe combineer je al die dingen zonder door te draaien en lekker in je vel te blijven zitten terwijl je elk jaar (en elke dag) weer een beetje ouder wordt. En wie weet, toch ook wel een beetje wijzer!

Tot de volgende blog!

Auteur: Cynthia

Woman, born in the summer of '69. Worker, sporter, mother, friend, enjoying life.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s